Hμερήσιες Ονειροβασίες...2

....Κυριακή πρωί στην Πλατεία Κοραή , περιμένοντας φίλους για να ξεκινήσουμε τη βόλτα μας προς Μοναστηράκι: κοιτάζεις γύρω , βλέπεις τα ίδια πράγματα στην ίδια θέση , λίγο διαφορετικά...αυτή τη στιγμή είναι λίγο πιο ήρεμα, σαν να μην έχουν ξυπνήσει ακόμα, σαν ακόμα και τα περιστέρια να απολαμβάνουν την άδεια του Σαββατοκύριακου και δεν επιτείθενται πια στον κύριο με τα κουλούρια στη γωνία, το περίπτερο κλειστό,ο σκύλος -μόνιμος θαμώνας της περιοχής κοιμάται ατάραχος μπροστά σε μία από τις εισόδους της τράπεζας...
...λίγα αυτοκίνητα σε Σταδίου και Πανεπιστημίου και ακόμα λιγότερος κόσμος να περπατάει στο δρόμο, χωρίς να τρέχει πανικόβλητος, Κυριακή είναι εξάλλου, λίγες μόνο δουλειές και υποχρεώσεις χωράνε σήμερα στο κέντρο...
...κοιτάζω την ώρα: έχουν αργήσει 15 λετπά και αισθάνομαι ήδη το κρύο και σκονισμένο αέρα της πόλης να σκαρφαλώνει από το παλτό μέχρι το πρόσωπό μου, τόσο εκνευριστικά που πρέπει να του κρυφτώ για να μην με πετύχει...αλλάζω θέση...περπατάω λίγο πιο μπροστά, εκεί που τελειώνει ο πεζόδρομος βλέπω απέναντι τη Σταδίου, μεγάλη και μόνη... περιμένω να δω κάποιον να περνάει , στρέφω αριστερά το κεφάλι  .... ακούω μια βαρειά αντρική φωνή , μοιάζει να τραγουδάει αργά, πλησιάζω κι άλλο...
....." τι ειν'αυτό που το λένε αγάπη...".........
....ένας ψηλός άντρας με έντονο μούσι και γυαλιά μειωπίας, ελαφρά για την εποχή ντυμμένος, φαρδύ παντελόνι και φθαρμένο φούτερ, ακουμπώντας πάνω σε μία φωτογραφική μηχανή , στημμένη σε έναν αρκετά ψηλό τρίποδα , στραμμένη προς το δρόμο. Μοιάζει βαριεστημένος , με βλέμμα που δεν εστιάζει πουθενά, απλά στέκεται ακουμπώντας στην κάμερα...
....Δεν ξέρω πού εστίαζε η φωτογραφική μηχανή, το βλέμμα και οι σκέψεις του, ήταν όμως ένας ακόμα άγνωστος τόσο μακρυά και κοντά μου όσο κι οι φίλοι που άργησαν, εκείνοι οι φίλοι  που μία τους λέξη ή φράση σου αρκεί για να  περάσεις μαζί τους το δρόμο...