ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΕΣ 6

...Δευτέρα βράδυ, σε προάστιο της Αθήνας, παλιά γειτονιά με ακόμη πιο παλιά αίγλη και νυν θλιμμένη  εκσυγχρονιστική προσπάθεια, εκεί που πήγαινες όταν σε "πρωτοάφησαν" οι γονείς να βγεις μόνος -με τους συμμαθητές του σχολείου που έβαλαν άτσαλα ζελέ στο μισό κεφάλι και τις συμμαθήτριες που περιμένουν να στρίψει το αυτοκίνητο του μπαμπά στη γωνία για να ξεκουμπώσουν και το τρίτο κουμπί του πουκαμίσου-
...κι εκεί που θα επιστρέψεις όταν θα έχεις πατήσει τα 60 για βόλτα στην πλατεία, καθισμένη σε παγκάκι παρέα με τους 2 αγαπημένους γείτονες, αυτούς που δεν διστάζουν να βολτάρουν στην "Άγρια Δύση " της πόλης, ανεξαρτήτου ώρας και ημέρας, ανάμεσα στον κρύο αέρα και τον ήχο των βημάτων στο πλακόστρωτο της πλατείας... η πιο αγαπημένη μου παιδική φίλη, μου διηγήθηκε μία δική της "ιστορία του δρόμου", μικρή και όμορφη, να σου φτιάξει τη μέρα:.......

...μεσημέρι στο δρόμο για τη δουλειά, εκεί που περπατάς χωρίς να βλέπεις, η Μαρία με αργά βήματα και την τσάντα σφιχτά στον ώμο περνούσε προσεχτικά το φανάρι...μπροστά της μία γυναίκα προχωρούσε γρήγορα και εύθυμα κρατώντας αγκαλιά την μικρή της κόρη, η οποία αναγνωρίζοντας στη Μαρία την ίδια παιδικότητα με τη δική της, της είπε γελαστά καθώς χωρίς να περπατά εκείνη ,έφευγε μακρυά της...

" -...εμείς οι ξανθούλες δεν περπατάμε...πετάααααμεεεεε!!!..."

...και τότε η Μαρία, χαμογελώντας  ντροπαλά, πέταξε στη δουλειά της , περιμένοντάς με το βράδυ, για να μου πει κάτι που διστάζει η ίδια να γράψει και που θέλει πολύ να το μοιραστεί...