"ΒΟDIES:  ΕΝΑ ΤΣΙΡΚΟ ΝΕΚΡΩΝ"

.....Graffity στην Πειραιώς....

ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΕΣ 6

...Δευτέρα βράδυ, σε προάστιο της Αθήνας, παλιά γειτονιά με ακόμη πιο παλιά αίγλη και νυν θλιμμένη  εκσυγχρονιστική προσπάθεια, εκεί που πήγαινες όταν σε "πρωτοάφησαν" οι γονείς να βγεις μόνος -με τους συμμαθητές του σχολείου που έβαλαν άτσαλα ζελέ στο μισό κεφάλι και τις συμμαθήτριες που περιμένουν να στρίψει το αυτοκίνητο του μπαμπά στη γωνία για να ξεκουμπώσουν και το τρίτο κουμπί του πουκαμίσου-
...κι εκεί που θα επιστρέψεις όταν θα έχεις πατήσει τα 60 για βόλτα στην πλατεία, καθισμένη σε παγκάκι παρέα με τους 2 αγαπημένους γείτονες, αυτούς που δεν διστάζουν να βολτάρουν στην "Άγρια Δύση " της πόλης, ανεξαρτήτου ώρας και ημέρας, ανάμεσα στον κρύο αέρα και τον ήχο των βημάτων στο πλακόστρωτο της πλατείας... η πιο αγαπημένη μου παιδική φίλη, μου διηγήθηκε μία δική της "ιστορία του δρόμου", μικρή και όμορφη, να σου φτιάξει τη μέρα:.......

...μεσημέρι στο δρόμο για τη δουλειά, εκεί που περπατάς χωρίς να βλέπεις, η Μαρία με αργά βήματα και την τσάντα σφιχτά στον ώμο περνούσε προσεχτικά το φανάρι...μπροστά της μία γυναίκα προχωρούσε γρήγορα και εύθυμα κρατώντας αγκαλιά την μικρή της κόρη, η οποία αναγνωρίζοντας στη Μαρία την ίδια παιδικότητα με τη δική της, της είπε γελαστά καθώς χωρίς να περπατά εκείνη ,έφευγε μακρυά της...

" -...εμείς οι ξανθούλες δεν περπατάμε...πετάααααμεεεεε!!!..."

...και τότε η Μαρία, χαμογελώντας  ντροπαλά, πέταξε στη δουλειά της , περιμένοντάς με το βράδυ, για να μου πει κάτι που διστάζει η ίδια να γράψει και που θέλει πολύ να το μοιραστεί...

Ημερήσιες Ονειροβασίες 5

Στουρνάρη Σάββατο πρωί. Έξω από Κινέζικο κατάστημα, κάποιος από τους γνωστούς-αγνώστους της περιοχής θέλησε να συγχαρεί το ζευγάρι των Κινέζων ιδιοκτητών , για τη γέννηση της κόρης τους.
Απευθυνόμενος στον άντρα:
-Όλα καλά?
-Ναι, ναι καλά καλά.
-Μπράβο , μπράβο γέννησε?
-Ναι , ναι.
-Έκανε Κινέζα?
-.. (σοβαρά σκεπτόμενος απαντάει:)...περίπου...

Ημερήσιες ονειροβασίες 4

.. θα ήθελα να ήμουν παγκάκι  κάτω από την Ακρόπολη...στη δύση του ήλιου, να ζω τους έρωτες με μουσικές του δρόμου , κιθάρα -ακορντεόν, που μοιράζονται φυστίκια σε χάρτινα σακουλάκια , και μπύρα από το περίπτερο με τις κάρτες, και στην ανατολή παρέα με τους Ολύμπιους θεούς των 3 ευρώ, να τους ενώνω με την αιωνιότητα...

ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΕΣ 3

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΟΤΕ...

-Μετρό , στάση Σύνταγμα. Παρέα γυναικών αποτελούμενη από 3  -όχι άνω των σαράντα- γυναίκες, αποκαμωμένες από τη σχεδόν ολοήμερη εργασία, γυρνούν σπίτι.-

"-Βγάζω όλη τη δουλειά μόνη μου και τώρα γυρνάω και θα γίνεται χαμός. Ο ένας να χοροπηδάει στους καναπέδες ο άλλος να θέλει διάβασμα!
- Εμένα χθες ήταν άρρωστος και τον έπιασαν οι αγάπες: Μανούλα, έλα να σου δώσω φιλάκι κτλ... Φύγε του λέω φύγε! χαχαχα Ξεροκέφαλο παιδί πολύ ξεροκέφαλο, δεν είναι εκδηλωτικός καθόλου, μόνο όταν αρρωστήσει και τον πιάσει κάτι!΄
-Και τα δικά μου , όταν ήταν μικρά και αρρώσταιναν , τα έπιαναν οι αγάπες...
-Όχι παιδί μου, ο δικός μου μόνο τότε!! Θα κάνει το δικό του, δεν πρόκειται να μιλήσει καθόλου, ό,τι είναι θα το κρατήσει από μέσα του....Ξεροκέφαλος σου είπα πάρα πολύ, Παναγία μου!
-...τι περιμένεις...Κριός!
-...Κριός ναι...ενώ ο δικός μου Παρθένος!!
-Τα Παρθενάκια μωρέ, είναι ευαίσθητα...παραπονιάρικα...."

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:  Η μεταφυσική και γενικώς κάθε είδους αερολογία , είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γυναικεία φύση ! Ανεξαρήτως ηλικίας, επαγγέλματος, κούρασης και ξεκούρασης, μόρφωσης και παραμόρφωσης, ο τομέας της αστρολογίας είναι κάτι σαν το ανοιχτό πανεπιστήμιο για όλες!Τα πτυχία που είχες και που εξακολουθείς να έχεις δεν πιάνουν μία μπροστά στο μαγευτικό κόσμο των ζωδίων: επιστήμη για όλες, ανεξάντλητο θέμα συζητήσεως μελέτης και έρευνας, ο τομέας εκείνος όπου ακόμα και  Νομπελίστρια της Φιλοσοφίας μπορεί να υποκληθεί και να υποσκιαστεί από την απλή νοικοκυρά που χωρίς καμία γνώση άλγεβρας και γεωμετρίας κατάφερε να εμβαθύνει στην ανάλυση ζωδιακών χαρτών! Στο χώρο της αστρολογίας όλες είμαστε ίσες και ενωμένες! Λίτσα Πατέρα: Connecting people...

Hμερήσιες Ονειροβασίες...2

....Κυριακή πρωί στην Πλατεία Κοραή , περιμένοντας φίλους για να ξεκινήσουμε τη βόλτα μας προς Μοναστηράκι: κοιτάζεις γύρω , βλέπεις τα ίδια πράγματα στην ίδια θέση , λίγο διαφορετικά...αυτή τη στιγμή είναι λίγο πιο ήρεμα, σαν να μην έχουν ξυπνήσει ακόμα, σαν ακόμα και τα περιστέρια να απολαμβάνουν την άδεια του Σαββατοκύριακου και δεν επιτείθενται πια στον κύριο με τα κουλούρια στη γωνία, το περίπτερο κλειστό,ο σκύλος -μόνιμος θαμώνας της περιοχής κοιμάται ατάραχος μπροστά σε μία από τις εισόδους της τράπεζας...
...λίγα αυτοκίνητα σε Σταδίου και Πανεπιστημίου και ακόμα λιγότερος κόσμος να περπατάει στο δρόμο, χωρίς να τρέχει πανικόβλητος, Κυριακή είναι εξάλλου, λίγες μόνο δουλειές και υποχρεώσεις χωράνε σήμερα στο κέντρο...
...κοιτάζω την ώρα: έχουν αργήσει 15 λετπά και αισθάνομαι ήδη το κρύο και σκονισμένο αέρα της πόλης να σκαρφαλώνει από το παλτό μέχρι το πρόσωπό μου, τόσο εκνευριστικά που πρέπει να του κρυφτώ για να μην με πετύχει...αλλάζω θέση...περπατάω λίγο πιο μπροστά, εκεί που τελειώνει ο πεζόδρομος βλέπω απέναντι τη Σταδίου, μεγάλη και μόνη... περιμένω να δω κάποιον να περνάει , στρέφω αριστερά το κεφάλι  .... ακούω μια βαρειά αντρική φωνή , μοιάζει να τραγουδάει αργά, πλησιάζω κι άλλο...
....." τι ειν'αυτό που το λένε αγάπη...".........
....ένας ψηλός άντρας με έντονο μούσι και γυαλιά μειωπίας, ελαφρά για την εποχή ντυμμένος, φαρδύ παντελόνι και φθαρμένο φούτερ, ακουμπώντας πάνω σε μία φωτογραφική μηχανή , στημμένη σε έναν αρκετά ψηλό τρίποδα , στραμμένη προς το δρόμο. Μοιάζει βαριεστημένος , με βλέμμα που δεν εστιάζει πουθενά, απλά στέκεται ακουμπώντας στην κάμερα...
....Δεν ξέρω πού εστίαζε η φωτογραφική μηχανή, το βλέμμα και οι σκέψεις του, ήταν όμως ένας ακόμα άγνωστος τόσο μακρυά και κοντά μου όσο κι οι φίλοι που άργησαν, εκείνοι οι φίλοι  που μία τους λέξη ή φράση σου αρκεί για να  περάσεις μαζί τους το δρόμο...

"...δηλαδή αν είναι η συντέλεια του κόσμου να γίνει σε 2 χρόνια, εγώ πρέπει να το δω από τώρα? Δεν θέλω! "

HMΕΡΗΣΙΕΣ ΟΝΕΙΡΟΒΑΣΙΕΣ

..."Δεν είναι σφάλμα να διεκδικείς ένα θαύμα!"
..." ο βελτιών το εισόδημά σας είναι κοντά σας!"

Λαχειοπώλης-ποιητής στη Σταδίου .

...ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ...

2.15 μετά τα μεσάνυχτα-σταθμός Ομόνοια-σοφιστίες του δρόμου 1.

...επιστρέφοντας και  πάλι από καθιερωμένη και χωρίς συνταρακτικά απρόοπτα νυχτερινή έξοδο , παρέα με ένα ζευγάρι αποκαμωμένες φίλες που σοριάστηκαν χωρίς  πλέον τακτ στα κατά τ'άλλα παντελώς άβολα καθίσματα του ηλεκτρικού, την προσοχή μου τράβηξε, η κυρία του απέναντι καθίσματος:
  ...ηλικία παντελώς απροσδιόριστη, ( ίσως πλέον των 40), μαύρη, μακρυά , ξεμαλλιασμένη πλεξούδα πλαισιωμένη από μαντίλι απροσδιορίστου επίσης χρώματος, ντύσιμο συντηριτικά ατημέλητο, δεκάδες παλιά βραχιόλια στα χέρια ανεξαρτήτου χρώματος και συνδοιασμού, στάση σώματος εμφανώς ντροπαλή και συγκρατημένη τόσο ώστε να κάνει αντίθεση με το παιχνιάδρικο και γεμάτο περιέργεια βλέμμα της...
... από εκείνους τους ανθρώπους που είναι ο μόνιμος γνωστός-άγνωστος συνταξιδιώτης σου στις καθιερωμένες σου διαδρομές στην πόλη, εκείνος που δεν έχεις καν τον χρόνο να τον κοιτάξεις, αυτός που φαίνεται να ακροβατεί ανάμεσα στη δική σου και στη δική του πραγματικότητα, τόσο φαινομενικά αλλόκοτος όσο πρέπει ώστε να μην σου γίνεται αποκρουστικός αλλά και τόσο εξημερωμένα παράφρων , ώστε να του επιτρέπεται να σε κοιτά με την άκρη του ματιού του χαμογελώντας απόκοσμα, χωρίς να σε κάνει να θέλεις να απομακρυνθείς φωνάζοντας βοήθεια....
...κι ενώ έχουμε ήδη αφεθεί σε μια προσωρινή ύπνωση με τα μάτια ανοιχτά, τη χαλάρωση μας τάραξε ο θόρυβος του κλεισίματος της πόρτας , -ο οποίος αν έχεις την ατυχία και βρεθείς στα βαγόνια του παλιού συρμού, είναι χειρότερος και από κομπρεσέρ στο ίδιο σου το μπαλκόνι την ώρα που κοιμάσαι-, γεγονός που εκνεύρισε μία εκ των  κορασίδων , η οποία φρόντισε να μας μεταδόσει τον εκνευρισμό της ψιθυρίζοντας τη φράση :" .. έλεος ,Παναγία μου"...
...στο άκουσμα της παραπάνω επίκλησης , η γυναίκα με το μαντίλι και τη μακρυά πλεξούδα που τόση ώρα μας είχε περάσει από πολλαπλές ακτινογραφίες κοιτάζοντάς μας μία -μία από πάνω εως κάτω, με ένα περίεργο συγκρατημένα πονηρό μισό γελάκι, βρήκε την αφορμή που ήθελε για να μιλήσει :...

" - Ποτέ να μην μιλάς  στην Παναγία!  Ούτε να της ζητάς πράγματα, γιατί κι αυτή... ξέρεις γυναίκα είναι..."
... παρόλη τη δυσανασχέτιση των φιλενάδων μου, τα λόγια της μου κίνησαν το ενδιαφέρον , και έχοντας και μία φυσική τάση να ενθαρρύνω τέτοιου είδους αναλύσεις επί των δηλώσεων , άγνωστών μου ανθρώπων , ζήτησα να μάθω περισσότερα...

 "- Παιδί μου, ο Θεός είναι αυτός που κάνει κουμάντο! η Παναγία τι είναι? τι μπόρεσε να κάνει από μόνη της? Απλώς βρέθηκε δίπλα στο Θεό....όλοι λένε καλή, καλή....αυτή στις εικόνες κλαίει για να είναι καλή... αλλά πραγματικά δεν κάνει τίποτα ... γυναίκα είναι κι αυτή...ζηλεύει...ποτέ μην μιλάς σ'εκείνη μην είσαι χαζή...από το Θεό θα τα ζητάς όλα..."
...όσο σεξιστικά ανάρμοστο κι αν ακούγεται , για μένα αποτελεί την πιο διασκεδαστικά ανατρεπτική άποψη περί ισότητας των ρόλων στη θρησκεία που άκουσα!....
keep walking

FASHION WEEK ΓΙΑ...FASHIONISTAS...???

...Σάββατο βράδυ και είμαι στο Τεχνόπολις, αγκαζέ με την κολλητή φιλενάδα, (απαραίτητο αξεσουάρ κάθε σύγχρονης γυναίκας στις βραδινές εξόδους), ντυμένες - βαμμένες -σεταρισμένες στα μαύρα, περιμένοντας στην ουρά με τις προσκλήσεις αν χείρας, για να παρακολουθήσουμε την επίδειξη (του συμπαθέστατου κατα τ'άλλα)  Μάκη Τσέλιου.
   Κι εκεί λοιπόν που έχουμε ετοιμαστεί να αυτοαπογειώσουμε την αυτοπεποίθησή μας στα ύψη, καθότι , ξέρεις τώρα, νομίζαμε ότι για να παρακολουθήσεις τα συγκεκριμένα events  , πρέπει τουλάχιστον να είσαι κάποια ανερχόμενη στυλίστρια, κάποιος διάσημος αγοραστής, ή έστω κάποιο παρολίγον μοντέλο βρε παιδί μου, και ενώ έχουμε πάρει αυτό το αγέροχο ύφος του " όσο και να προσπαθήσεις , εγώ θα είμαι πιο trendy από εσένα ", ερχόμαστε αντιμέτωπες με το εξής θέαμα:
  Πλήθος σχολιαρόπαιδων  καθισμένα στα πεζούλια  , μες στην ευτυχία του τύπου " έχω βγει Σαββατόβραδο μόνος με την παρέα και πίνω ανενόχλητος τη δωρεάν μπύρα μου",  αγκαλιασμένα ζευγαράκια που είδαν φως και μπήκαν να κάνουν τη βόλτα τους χαζεύοντας τον υπόλοιπο κόσμο, παρέες μεσηλίκων οι οποίοι ταυτοχρόνως κανόνιζαν  το πού και πόσοι θα πάνε για φαγητό μετά το όλο θέμα, με την επιτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους , που ανεξαρτήτως χρήματος και ηλικίας κατάφεραν να παραβρεθούν κι εκείνοι στην εκδήλωση ( " τι πειράζει που είμαι 50 χρονών και δεν έχω ιδέα από μόδα ούτε και χρήματα για να την ακολουθήσω...όταν μπορώ άνετα κι εγώ να χειροκροτήσω ημίγυμνα μοντέλα και να απολαύσω τη μακαρονάδα  και τη μπριζόλα μου στην νυχτερινή Αθήνα...?") , και ανάμεσα τους σκόρπιες παρέες wanna-be μοντέλων , όλοι τους ντυμένοι σαν Λονδρέζοι punk της  δεκαετίας του '80...
  Αφού λοιπόν τρώμε την πρώτη απογοήτευση , εφόσον πια κανένας δεν πρόκειται να μας θεωρούσε glamorous και σημαντικές ( μεταξύ ομοίων ειλικρίνια!), στριμωχνόμαστε στην ουρά και μπαίνουμε στο χόρο της επίδειξης! Πλαστικές καρέκλες σκεπασμένες με μαύρα υφάσματα, μαύρο σκοτάδι να πλανάται και όλοι εμείς να τρέχουμε σαν υπνοτισμένοι, για να προλάβουμε καλύτερη θέση από τον επόμενο, όσο πιο κοντά γίνεται στην πασαρέλα και στα φώτα. ( αν είσαι δε τυχερός και κάτσει και δίπλα σου κανένας επώνυμος που φιλοτιμήθηκε να έρθει.... έβγαλες τα νέα ολόκληρης της χρονιάς, δεν το συζητώ!)
 Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε ολόκληρη επίδειξη μισής ώρα παρακαλώ, με το extension στο κεφάλι των κορασίδων να παίρνει και να δίνει, ( γέλα λίγο κούκλα μου, δείξει λίγο ζωντάνια, δεν έχεις δει ποτέ σου επίδειξη Victoria's  secret?) και εκεί που σηκωνόμαστε για να φύγουμε, μην έχοντας εντοπίσει καμία καινούργια τάση της μόδας, πέσαμε θύματα ημίτρελης και αγνώστου ταυτότητας ξανθιάς παραβρισκομένης, η οποία -αφού  πρώτα εκδιώχθηκε από την πρώτη σειρά που μετά βίας προσπάθησε να βρεθεί, για να κάτσει ο "Χάρης"- μας παρακάλεσε να τη φωτογραφίσουμε πάνω στην πασαρέλα , ένα με τον κόσμο που περνούσε, για να έχει κάτι να δείχνει στις γειτόνισες.
   Πέραν της φωτογραφήσεως επί της πασαρέλας όμως, η συγκεκριμένη κυρία, άρχισε την πολυλογία, μέσα από την οποία  μάθαμε ότι πρόσφατα πέρασε ρομαντικό Σαββατοκύριακό με πολύ μικρότερό της άντρα, ότι στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με της δημόσιες σχέσεις γνωστών νυχτερινών μαγαζιών , -στα οποία σήμερα, μία που θα μπει και μία που θα γίνουν χαλί να τους πατήσει-, ενώ ταυτόχρονα βομβαρδιστήκαμε από πολλάπλά φωτογραφικά σόκ , αφού μας έδειξε όλες τις φωτογραφίες που ήταν αποθηκευμένες στην ψηφιακή της ( πότε με την κομμώτρια, πότε με τις παρουσιάστριες όλων των τηλεοπτικών εκπομπών , στο κοινό των οποίων είχει παραβρεθεί , πότε με όποιον γνωστό και άγνωστο είχει ακριβό αυτοκίνητο...)
....και πες πες πες... πέρασε η ώρα και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στην πρώτη σειρά της επόμενης επίδειξης και οι 3 χωρίς να έχουμε καν προσκλήσεις... και να ο κόσμος να ξαναστριμώχνεται , και να τα 16 χρονα να φωνάζουν "μπήκα μπήκα" και να οι καρέκλες να γεμίζουν  από το ίδιο ακριβώς πλήθος...
....και μετά από το αποψινό , έρχομαι να σε ρωτήσω: πού είναι κρυμμένο πια αυτό το glam σ'αυτή την πόλη να πάμε και 'μεις να δούμε πώς είναι? ...και επίσης ...αυτοί οι καημένοι οι σχεδιαστές , στ'αλήθεια θεωρούν αυτήν την εκδήλωση σαν ευκαιρία να δείξουν τα δημιούργήματά τους?...εμείς πάντως .... πολύ τα εκτιμήσαμε!

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ...

...σε εκείνους που περνούν πάνω από 5 ώρες καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας, σε αυτούς που στριμώχνονται πεισματικά το μεσημέρι στον ηλεκτρικό, σε εκείνο τον κύριο με το χαρτοφύλακα και τα μαύρα γυαλιά που σήκωσε το κινητό στην έξοδο του Ταύρου και με βραχνή φωνή είπε: " ...αφού με αγαπάς μη σε νοιάζει", στον οδηγό που σταμάτησε για λίγο το γεμάτο κόσμο λεωφορείο για να χαιρετήσει δια χειραψίας κάποιο φίλο του, σε εκείνη την παχουλή κοπέλα με το μακρύ φόρεμα που εισέβαλε γελώντας μέσα στο τρένο για να δώσει στο φίλο της την εφημερίδα που ξέχασε στο τραπέζι και σε εκείνη την παρέα κοριτσιών με το μαύρο eyliner έξω από το Πανεπιστήμιο, που πολύ σοβαρά δήλωναν ότι " μπορεί να είμαστε 16 χρονών αλλά δεν είμαστε τίποτα χαζές"...
  ...σε όσους διαβάζουν "πλαγίως" την εφημερίδα του διπλανού τους στο μετρό...και σε εκείνους που την αφήνουν στο κάθισμα για τον επόμενο....σε εκείνη την οδηγό ταξί που πιστεύει ότι το Μπουρνάζι είναι " η Μύκονος της Αθήνας" ,αλλά και στην κυρία εκείνη που ήθελε να κάνει ΄"κράτηση " στο εμπόρευμα ενός μικροπωλητή στην πλατεία Αττικής...σε αυτούς που έστω και μία φορά έχουν πέσει θύματα της ακατάσχετης πολυλογίας εκείνου του "περιφερόμενου πανελίστα" της Ερμού με τα ημερολόγια...
...στη Θεοδώρα που άργησε να πάει στη δουλειά για να ακούσει τι της επιφυλάσει η μοίρα από κάποιον στη Μασσαλίας, στο Θάνο που σταμάτησε στο stand του free press στο Σύνταγμα ενώ έβρεχε, για να παραλάβει ένα "αστέρι" πίσω από τις εφημερίδες,  στο Χριστινάκι που δεν φοβάται να σταματήσει ταξί μετά τις 2 τη νύχτα στην Αθηνάς, σε έναν παλιό φίλο που κάποιες μέρες έμπαινε επίτηδες σε άγνωστα λεωφορεία, στον Αχιλλέα με το μαύρο σακίδιο που μικραίνει τις αποστάσεις , διαβάζοντας λογοτεχνία με την πλάτη στην πόρτα....

...η Αθήνα αφηγείται...

... σκόρπια λόγια και διάλογοι που η πόλη ακούει,μασάει και καταπίνει...αληθινές ιστορίες του δρόμου χαρισμένες σε όλους εκείνους τους περαστικούς , που δεν περπατούν ποτέ σε ευθεία πορεία...