Ένα μεγάλο Ευχαριστώ...

...σε εκείνους που περνούν πάνω από 5 ώρες καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας, σε αυτούς που στριμώχνονται πεισματικά το μεσημέρι στον ηλεκτρικό, σε εκείνο τον κύριο με το χαρτοφύλακα και τα μαύρα γυαλιά που σήκωσε το κινητό στην έξοδο του Ταύρου και με βραχνή φωνή είπε: " ...αφού με αγαπάς μη σε νοιάζει", στον οδηγό που σταμάτησε για λίγο το γεμάτο κόσμο λεωφορείο για να χαιρετήσει δια χειραψίας κάποιο φίλο του, σε εκείνη την παχουλή κοπέλα με το μακρύ φόρεμα που εισέβαλε γελώντας μέσα στο τρένο για να δώσει στο φίλο της την εφημερίδα που ξέχασε στο τραπέζι και σε εκείνη την παρέα κοριτσιών με το μαύρο eyliner έξω από το Πανεπιστήμιο, που πολύ σοβαρά δήλωναν ότι " μπορεί να είμαστε 16 χρονών αλλά δεν είμαστε τίποτα χαζές"...
  ...σε όσους διαβάζουν "πλαγίως" την εφημερίδα του διπλανού τους στο μετρό...και σε εκείνους που την αφήνουν στο κάθισμα για τον επόμενο....σε εκείνη την οδηγό ταξί που πιστεύει ότι το Μπουρνάζι είναι " η Μύκονος της Αθήνας" ,αλλά και στην κυρία εκείνη που ήθελε να κάνει ΄"κράτηση " στο εμπόρευμα ενός μικροπωλητή στην πλατεία Αττικής...σε αυτούς που έστω και μία φορά έχουν πέσει θύματα της ακατάσχετης πολυλογίας εκείνου του "περιφερόμενου πανελίστα" της Ερμού με τα ημερολόγια...
...στη Θεοδώρα που άργησε να πάει στη δουλειά για να ακούσει τι της επιφυλάσει η μοίρα από κάποιον στη Μασσαλίας, στο Θάνο που σταμάτησε στο stand του free press στο Σύνταγμα ενώ έβρεχε, για να παραλάβει ένα "αστέρι" πίσω από τις εφημερίδες,  στο Χριστινάκι που δεν φοβάται να σταματήσει ταξί μετά τις 2 τη νύχτα στην Αθηνάς, σε έναν παλιό φίλο που κάποιες μέρες έμπαινε επίτηδες σε άγνωστα λεωφορεία, στον Αχιλλέα με το μαύρο σακίδιο που μικραίνει τις αποστάσεις , διαβάζοντας λογοτεχνία με την πλάτη στην πόρτα....